แบดมินตันในโอลิมปิก

แบดมินตันแทบไม่มีโอกาสรอให้คู่ต่อสู้คืนบอลเพื่อกลั้นหายใจ และเกือบทั้งเกมเล่นในสถานะวิ่ง ต้องมีการเริ่มต้นอย่างรวดเร็วและการกลับมาอย่างรวดเร็ว ท่า "เร็ว" ต่อเนื่องกันนี้ต้องอาศัยการหดตัวหรือผ่อนคลายกล้ามเนื้ออย่างรวดเร็ว กล่าวคือ ต้องใช้กำลังอย่างรวดเร็วและแรงระเบิด

2. ความอดทนของนักวิ่งระยะไกล-

คุณภาพความทนทานต่อความเร็วมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการเล่นแบดมินตัน โดยมีลักษณะเป็นความเข้มข้นสูงและมีช่วงเวลาสั้น ๆ

3. ความยืดหยุ่นของนักยิมนาสติก

แบดมินตันต้องการให้ผู้เล่นมีความยืดหยุ่นสูง เรามักจะเห็นในทีวีว่าผู้เล่นแบ่งกันเซฟบอล ซึ่งเป็นสิ่งที่นักกีฬาธรรมดาทำไม่ได้ ไม่เพียงเท่านั้น เช่น การเปลี่ยนแร็กเก็ตด้วยมือซ้ายและขวา ตีลูกบอลหลังเป้า และแบ็คแฮนด์ชู้ตในแดนหลัง การกระทำเหล่านี้ล้วนแต่ต้องยืดเอ็นให้เต็มที่

4. การประสานงานของนักขว้างหอก

ระยะชักที่สมบูรณ์ก็เหมือนกับสปริงที่ถูกดึงกลับแล้วปล่อย โดยต้องเริ่มจากเท้า ขา บั้นท้าย สะโพก เอว หลัง หน้าอก ไหล่ แขน และมือ แม้ว่าการประสานงานของบุคคลส่วนใหญ่จะถูกกำหนดโดยปัจจัยโดยกำเนิด แต่ก็สามารถปรับปรุงและส่งเสริมได้ในระดับหนึ่งผ่านการฝึกแบดมินตัน

5. การตอบสนองที่รวดเร็วของผู้เล่นปิงปอง

แบดมินตันหรือที่รู้จักกันในชื่อ "ราชาแห่งความเร็ว" ผู้เล่นต้องมีความสามารถในการโต้ตอบที่รวดเร็ว นอกจากนี้ยังกำหนดให้ผู้เล่นต้องมีพื้นที่และการประสานงานที่ดี ในระยะเวลาอันสั้นพวกเขาต้องตัดสินทิศทางของลูกบอลและตัดสินใจว่าจะเล่นลูกบอลอย่างไร สิ่งนี้ต้องการการฝึกอบรมที่ครอบคลุมในห้าด้าน: จิตวิทยา เทคโนโลยี สมรรถภาพทางกาย กลยุทธ์ และสติปัญญา เพื่อช่วยให้ทุกคนสร้างปฏิกิริยาตอบสนองที่มีเงื่อนไข