ประวัติสกูตเตอร์ผาดโผน

สกู๊ตเตอร์ไม่ใช่สิ่งประดิษฐ์ใหม่

สกู๊ตเตอร์ไม้โบราณถูกค้นพบย้อนหลังไป 100 ปี แต่การเปลี่ยนสกู๊ตเตอร์สำหรับเด็กจากของเล่นให้เป็นกีฬาอาชีพถือเป็นการพัฒนาล่าสุด

เมื่อเวลาผ่านไป สกู๊ตเตอร์ผาดโผนได้ประสบความสำเร็จในการเปลี่ยนแปลงจากการถูกกีฬาอื่นๆ เยาะเย้ยในลานสเก็ตไปสู่การตั้งหลัก

การพัฒนาที่สำคัญในการออกแบบสกู๊ตเตอร์ทำให้พวกเขาแตกต่างจากของเล่นเด็กและอุปกรณ์กีฬาผาดโผน ซึ่งเป็นการวางรากฐานสำหรับสกู๊ตเตอร์ผาดโผนที่จะกลายเป็นกีฬาเอ็กซ์ตรีมระดับมืออาชีพ

สกู๊ตเตอร์ผาดโผนไม่มีกลไกการพับ

กลไกการพับมีจุดอ่อนที่สำคัญ ดังนั้นการยึดแฮนด์ให้เป็นชิ้นเดียวจึงเป็นประโยชน์ต่อความแข็งแกร่งโดยรวม

แฮนด์ประเภทนี้ส่วนใหญ่ทำจากอะลูมิเนียม 4130 Chromoly หรือ 6061 และมีความแข็งแรงและน้ำหนักเบามาก การเลือกใช้วัสดุขึ้นอยู่กับการออกแบบของแบรนด์ แฮนด์ที่ออกแบบมาเพื่อสภาวะสุดขั้วมักจะเชื่อมเข้าด้วยกันและอาจมีเป้าเพื่อให้มีความทนทานโดยไม่ต้องเพิ่มน้ำหนัก

ตอนนี้-ทางแยกระดับสูงมักจะไม่มีเธรด ช่วยให้สกู๊ตเตอร์ผาดโผนมีระบบบีบอัดที่ช่วยให้สกู๊ตเตอร์ติดอยู่บนรถยกและล้อ ส่งผลให้มีกำลังและเสถียรภาพมากขึ้น ตะเกียบแบบมีเกลียว ดังที่เห็นในรุ่นที่ราคาถูกกว่า มีแนวโน้มที่จะโยกเยกมากกว่าและมีความทนทานน้อยกว่า

ตามเนื้อผ้า ล้อสกู๊ตเตอร์ทั่วไปจะมีแกนพลาสติกและมีชั้นนอกเป็นยูรีเทน อย่างไรก็ตาม ล้อเหล่านี้มักจะติดอยู่ตรงกลาง ล้อแกนโลหะ-สำหรับสกู๊ตเตอร์ผาดโผนจึงถูกนำมาผลิตเป็นทางเลือกที่ได้เปรียบกว่า โดยทั่วไปแล้วจะทำจากอะลูมิเนียมกลึงคู่-และยางโพลียูรีเทนคู่

นอกจากส่วนประกอบพื้นฐานที่กำหนดให้เป็นสกู๊ตเตอร์ผาดโผนที่เชื่อถือได้แล้ว ยังมีอุปกรณ์เสริมอีกมากมายให้เลือก