เทเบิลเทนนิสมืออาชีพ

เทเบิลเทนนิสหรือที่รู้จักกันในชื่อปิงปอง ได้รับความนิยมอย่างรวดเร็วหลังจากการเกิดขึ้น และกลายเป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางทั่วโลก ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 สหรัฐอเมริกาเริ่มผลิตอุปกรณ์ปิงปองครบชุด ซึ่งมีส่วนทำให้กีฬาชนิดนี้เติบโตอย่างรวดเร็ว ปัจจุบันได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในกีฬาแร็กเก็ตชั้นนำของประเทศ โดยมีผู้เข้าร่วมหลายแสนคนเพลิดเพลินกับการเล่นทั้งเพื่อความบันเทิงและการแข่งขัน

เดิมทีปิงปองมีชื่อเรียกต่างๆ มากมาย เช่น "เทนนิสในร่ม" อย่างไรก็ตาม ศัพท์ใหม่-"ปิงปอง"- ได้รับการบัญญัติขึ้นจากเสียงที่โดดเด่นของลูกบอลระหว่างการเล่น ชื่อนี้ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในเวลาต่อมาและเป็นเครื่องหมายการค้าด้วยซ้ำ เมื่อกีฬาชนิดนี้เปิดตัวในประเทศจีน กีฬาดังกล่าวได้ถูกแปลเป็นภาษาท้องถิ่นและตั้งชื่อใหม่เป็นภาษาจีนว่า "ปิงปอง" ซึ่งเลียนแบบเสียงการสัมผัสลูกบอลและไม้พายตามหลักสัทศาสตร์

คำศัพท์ทางเทคนิคของกีฬาหลายคำยืมมาจากเทนนิส ตัวลูกบอลนั้นเรียกว่าลูกปิงปองหรือลูกปิงปอง พื้นผิวการเล่นเรียกว่าโต๊ะหรือสนาม และตาข่ายที่อยู่ตรงกลางเรียกว่าตาข่าย โดยมีเสาตาข่ายรองรับ ไม้พายที่ใช้ตีลูกบอลมักเรียกว่าไม้ตีหรือแร็กเก็ต

ในอดีต การแข่งขันเดี่ยวจะเล่นในรูปแบบดีที่สุด-จาก-สามหรือดีที่สุด-จาก-ห้ารูปแบบ โดยแต่ละเกมเล่นได้ถึง 21 แต้ม ในปี 2001 กฎเปลี่ยนเป็นรูปแบบที่ดีที่สุด-จาก-เจ็ดหรือดีที่สุด-จาก-ห้ารูปแบบ โดยแต่ละเกมเล่นได้ถึง 11 แต้ม ในบริบทนี้ "เกม" เรียกว่า "เซต" และการเริ่มเล่นเรียกว่า "เสิร์ฟ"

การแข่งขันที่มีชื่อเสียงที่สุดในกีฬาประเภทนี้คือ World Table Tennis Championships ซึ่งเริ่มเป็นงานประจำปีแต่จัดขึ้นทุก ๆ สองปีนับตั้งแต่ปี 1957 การเติบโตของกีฬาในระดับนานาชาติได้รับแรงผลักดันทั้งในยุโรปและเอเชียในช่วงต้นศตวรรษที่ 20