วอลเลย์บอลชายหาด

วอลเล่ย์บอลเป็นกีฬาที่ใช้ลูกบอลชนิดหนึ่ง มีต้นกำเนิดในสหรัฐอเมริกาในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 และเปิดตัวในประเทศจีนในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 นับตั้งแต่การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่โตเกียว พ.ศ. 2507 วอลเลย์บอลได้กลายเป็นกิจกรรมการแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน

เกมนี้เล่นบนสนามยาว 18 เมตร กว้าง 9 เมตร คั่นด้วยตาข่ายตรงกลาง (ตาข่ายชาย สูง 2.43 เมตร และตาข่ายหญิง สูง 2.24 เมตร) ทั้งสองฝ่ายของเกมต่างครอบครองด้านหนึ่งของสนาม ตีลูกบอลข้ามตาข่ายด้วยมือ และใช้เทคนิคการเสิร์ฟ การแพดดิ้ง การจ่ายบอล การแทง การสกัดกั้น และเทคนิคอื่น ๆ เพื่อชนะเกมข้ามเน็ต เกมอย่างเป็นทางการใช้ระบบชนะห้า-เกมสาม- ในระหว่างเกม แต่ละฝ่ายจะมีผู้เล่น 6 คนในสนาม และเกมจะไม่จำกัดเวลา ในเกมหากทีมชนะ 1 ลูกจะได้ 1 แต้ม (คะแนนต่อระบบบอล) หากทีมรับชนะ 1 ลูก จะได้ 1 แต้ม มีสิทธิเสิร์ฟ ผู้เล่นหมุนหนึ่งตำแหน่งในทิศทางตามเข็มนาฬิกา ในแต่ละเกม (ยกเว้นเกมที่ห้าของเกมชี้ขาด) ทีมที่ทำคะแนนได้ 25 แต้มก่อนและนำคู่ต่อสู้ด้วย 2 แต้มจะเป็นฝ่ายชนะเกม

องค์กรวอลเลย์บอลระดับสูงสุดคือสหพันธ์วอลเลย์บอลนานาชาติ สมาคมวอลเลย์บอลจีนเป็นสมาชิกกลุ่มของสหพันธ์กีฬาแห่งประเทศจีนทั้งหมด- และเป็นสมาคมกีฬาพิเศษระดับชาติที่ได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการโอลิมปิกของจีน

ในเกม แต่ละทีมสามารถขอเวลานอกได้ 2 ครั้ง และเปลี่ยนตัวได้ 6 คน ขีดจำกัดเวลาหมดเวลาคือ 30 วินาที ในอินนิงที่ 1 ถึงอินนิงที่ 4 จะมีการหมดเวลาทางเทคนิค 2 ครั้ง ครั้งละ 60 วินาที ซึ่งจะดำเนินการโดยอัตโนมัติเมื่อทีมนำมีคะแนนถึง 8 คะแนนและ 16 คะแนน ในอินนิงการตัดสินใจ (อินนิงที่ 5) จะไม่มีการหมดเวลาทางเทคนิค และแต่ละทีมสามารถขอเวลานอกปกติได้ 2 ครั้ง ครั้งละ 30 วินาทีในอินนิงนี้