สายรัดจับยกน้ำหนัก

การวิจัยเกี่ยวกับความปลอดภัยของสายยกยังค่อนข้างหายาก เท่าที่เราทราบ มีการศึกษารายงานตนเองแบบตัดขวาง-ด้วยตนเอง-เพียงครั้งเดียวเท่านั้นที่ได้ตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างการใช้สายรัดยกกับการบาดเจ็บที่มีอยู่ในหมู่นักยกกำลัง ผลการวิจัยพบว่านักกีฬาที่ใช้สายรัดยกบ่อยครั้งมีความเสี่ยงต่อการบาดเจ็บกระดูกสันหลังส่วนอกเพิ่มขึ้น 68% และความเสี่ยงต่อการบาดเจ็บที่เข่าเพิ่มขึ้น 46% แม้ว่าการศึกษานี้ไม่สามารถระบุความสัมพันธ์เชิงสาเหตุได้ แต่นักวิจัยแนะนำว่าเข็มขัดยกน้ำหนักอาจรบกวนความสามารถของผู้เข้ารับการฝึกอบรมในการจัดท่าเริ่มต้นที่เหมาะสม และเพิ่ม-ความตึงเครียดของร่างกายส่วนบน การศึกษาก่อนหน้านี้พบว่าการใช้เข็มขัดยกน้ำหนักมีแนวโน้มที่จะทำให้อาการกระดูกสันหลังคดในทรวงอกรุนแรงขึ้น ซึ่งอาจนำไปสู่เทคนิคการฝึกที่ไม่ดี-ซึ่งเป็นปัจจัยเสี่ยงที่ทราบกันดีของการบาดเจ็บจากการเล่นกีฬา

ในทางกลับกัน นักวิจัยยังคาดการณ์ด้วยว่าผู้เข้าร่วมที่ได้รับบาดเจ็บอยู่แล้วอาจเริ่มใช้เข็มขัดยกในช่วงที่ได้รับบาดเจ็บเพื่อลดภาระในบริเวณที่ได้รับบาดเจ็บ นอกจากนี้ เข็มขัดยกยังช่วยให้ผู้เข้ารับการฝึกมีระดับแรงเหนือสรีรวิทยาในระหว่างการเดดลิฟท์ ช่วยให้พวกเขาสามารถฝึกโดยใช้ของที่หนักกว่าได้ อย่างไรก็ตาม การฝึกที่มีภาระหนักมาก-มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับอัตราการบาดเจ็บในกลุ่มผู้ที่ฝึกแบบใช้แรงต้านทาน และยังเพิ่มความเสี่ยงของความเครียดของกล้ามเนื้อเฉียบพลันอีกด้วย ในเวลาเดียวกัน การศึกษาบางชิ้นได้รายงานความสัมพันธ์ระหว่างการใช้สายรัดช่วยเหลือกับการบาดเจ็บ-แขนขาตอนบน อย่างไรก็ตาม นี่ยังคงเป็นสมมติฐานที่ต้องมีการวิจัยเพิ่มเติมเพื่อยืนยัน

นอกจากนี้ สายรัดช่วยเหลือจะยึดข้อมือของผู้ฝึกไว้กับบาร์เบลหรืออุปกรณ์ ซึ่งอาจเพิ่มความเสี่ยงต่อการบาดเจ็บเฉียบพลัน: หากเกิดอุบัติเหตุหรือเกิดความเมื่อยล้าในระหว่างการฝึกซ้อม การไม่สามารถปลดภาระออกได้อย่างรวดเร็วอาจส่งผลให้ข้อมือและแขนติดกับดัก และอาจนำไปสู่การบาดเจ็บได้ ความเสี่ยงนี้จะสูงขึ้นหากใช้สายรัดข้อมือหมายเลข 8 หรือขอเกี่ยวดึง เนื่องจากสายรัดจะยึดข้อมือไว้กับอุปกรณ์อย่างแน่นหนา อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีการศึกษาใดที่รายงานเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์ที่เกี่ยวข้อง ดังนั้นความเสี่ยงนี้จึงยังคงเป็นเรื่องสมมุติ

แม้ว่าสายรัดข้อมือจะใช้กันอย่างแพร่หลายในการฝึกความต้านทาน แต่งานวิจัยที่มีอยู่ก็มีข้อจำกัดที่สำคัญ ทำให้ยากต่อการระบุผลเฉียบพลันและเรื้อรังอย่างแม่นยำ ประเด็นสำคัญ ได้แก่ การขาดความเข้มงวดในระเบียบวิธีวิจัยและการพึ่งพาการศึกษาแบบตัดขวาง-มากเกินไป (ซึ่งไม่สามารถระบุสาเหตุได้และมีแนวโน้มที่จะมีอคติ)