ลูกวอลเลย์บอลชายหาด

สุทธิ

มีตาข่ายตั้งไว้เหนือเส้นกึ่งกลางสนาม ตาข่ายกว้าง 1 เมตร ยาว 9.50 เมตร แขวนอยู่บนกระบอก 2 อันด้านนอกสนาม

ตาข่ายหญิงสูง 2.24 เมตร และตาข่ายชายสูง 2.43 เมตร

มีแถบมาร์คกิ้งกว้าง 5-เซนติเมตร-ที่จุดตัดของเส้นข้างและเส้นกึ่งกลางที่ปลายทั้งสองด้านของตาข่าย และมีเสามาร์คกิ้งยาว 1.80 เมตรเชื่อมต่อกับด้านนอกของแต่ละอัน

ลูกบอล

เส้นรอบวงลูกบอล 65-67 ซม. น้ำหนัก 260-280 กรัม ความดันอากาศ 0.40-0.45 กก./ซม.2

กฎกีฬา

กฎข้อบังคับของผู้เล่น

ตำแหน่ง

โดยปกติผู้เล่นไม่จำเป็นต้องเชี่ยวชาญทั้งหกเทคนิค - เสิร์ฟ ส่งครั้งแรก (รับเสิร์ฟ) ส่งครั้งที่สอง (ยก เลี้ยงบอล) การพุ่ง การสกัดกั้น และการบันทึก แต่พวกเขามักจะเชี่ยวชาญอย่างน้อยหนึ่งอย่างตามกลยุทธ์ของทีม การจัดสรรตำแหน่งที่พบบ่อยที่สุดประกอบด้วยสามตำแหน่ง: ผู้โจมตี (แบ่งออกเป็นผู้โจมตีหลักและผู้โจมตีรอง) ผู้เซต และลิเบโร (ผู้เล่นฝ่ายรับเต็มเวลา-) เพื่อที่จะสกัดกั้นการโจมตีของคู่ต่อสู้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ และกระดอนลูกบอลกลับไปยังสนามของคู่ต่อสู้ในมุมที่สูงชันและความเร็วสูงก่อนที่คู่ต่อสู้จะมีเวลาตอบสนองเพียงพอ โดยทั่วไปแล้ว ผู้เล่นที่สูงกว่าและมีความสามารถในการกระโดดที่ดีจะทำหน้าที่เป็นฝ่ายรุก

ผู้เซ็ต: ความรับผิดชอบของผู้เซ็ตคือการจัดการความผิดของทีม พวกเขามีหน้าที่ส่งบอลไปยังตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุดสำหรับฝ่ายรุกที่จะขัดขวางระหว่างการส่งบอลครั้งที่สอง ผู้เซตจะต้องสามารถรวมกับผู้เล่นที่พุ่งแหลมเพื่อสร้างการเปลี่ยนแปลงที่หลากหลายเพื่อขัดขวางการป้องกันของคู่ต่อสู้ การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและการจ่ายบอลที่แม่นยำเป็นคุณสมบัติที่สำคัญสำหรับผู้เซต นักกีฬายกบอลที่ดี-สามารถรวบรวมแนวรุกของทั้งทีมได้ และต้องค่อนข้างคุ้นเคยกับคุณลักษณะและนิสัยของผู้โจมตีแต่ละคนในทีม นอกจากนี้ผู้เซตจะต้องเล่นบทบาทของผู้โจมตีด้วยในบางช่วงเวลา ดังนั้น นอกเหนือจากการฝึกฝนทักษะ-การหยิบลูกบอลแล้ว ผู้เซตจะต้องมีความสามารถในการโจมตีด้วยลูกบอลยาว-ด้วย ดังนั้นการฝึกฝนและพัฒนาเซ็ตเตอร์ที่ยอดเยี่ยมจึงค่อนข้างยาก ดังนั้นเซ็ตเตอร์ที่ดีจึงเป็นจิตวิญญาณของทั้งทีม